Księga 1

1. Tło kosmiczne i historyczne

Buddowie objawiają się w postaciach dostępnych zmysłom, by nieść pożytek czującym istotom w Saha, naszym ziemskim świecie istot czujących. W szerszej perspektywie czynią to bez początku i bez końca, nigdy nie nadejdzie czas, w którym nie byliby oni objawieni. Mówiąc bardziej szczegółowo, słyszymy o tysiącu buddów objawionych w przeszłości, tysiącu w teraźniejszości i tysiącu w przyszłości, co daje łącznie trzy tysiące buddów w Trzech Epokach. Miniona epoka, Kalpa, to epoka Wspaniałości, obecna to epoka Mądrości, a nadchodząca epoka, to epoka Zamieszkiwania Gwiazd. Każda z Trzech Epok obejmuje dwadzieścia mniejszych okresów wzrostu i schyłku. Tysiąc buddów objawiło się w trakcie okresów wzrostu i schyłku minionej epoki, kolejny tysiąc uczynił to w czasie trwania obecnej epoki, tak samo będzie również w epoce nadchodzącej.

Kiedy zatem Budda Sakjamuni pojawił się na świecie ?

Po raz pierwszy uczynił to w dziewiątym okresie schyłku obecnej epoki, epoki Mądrości, kiedy nosił imię Kuruson. Ludzie żyli wówczas czterdzieści tysięcy lat. W czasach Buddy Kunagonmuniego ludzie żyli trzydzieści tysięcy lat, a w czasach Buddy Kasjapy dwadzieścia tysięcy.

Sakjamuni narodził się wówczas jako bodhisattwa w wewnętrznym sanktuarium nieba Tusita. Dziś zaś, gdy ludzkie życie trwa sto lat, jest on obecny pośród nas. W dziewiętnastym roku życia porzucił świat, a w trzydziestym osiągnął oświecenie. W osiemdziesiątym ósmym roku życia wstąpił w Nirwanę i został złożony do spoczynku na zachodnim brzegu rzeki Hiranjavati, na północny zachód od stolicy Kusinagara, w trumnie jaśniejącej złotym światłem współczucia.

Od tamtej pory ponad dwa tysiące wiosen i jesieni minęło niczym sen, a jednak jego nauka wciąż rozkwita. Ci, którzy ją zgłębią, zarówno świeccy, jak i duchowni, rozumieją zarówno przeszłość, jak i przyszłość. Dowiadujemy się, że na południowym kontynencie Jambudvipa znajduje się szesnaście głównych krain, pięćset krain średniej wielkości, dziesięć tysięcy mniejszych krain, oraz niezliczone krainy, przypominające rozrzucone ziarna prosa. Tutaj jednak pominiemy krainy inne niż nasza własna. Do pomyślnych krain, w których obecnie krzewią się Droga Buddy oraz Droga Władcy, należą : Indie, Chiny, Ryukyu, Korea, kraina Kitanów, oraz nasz własny kraj, Japonia. W krainach tych Droga Buddy jest szeroko znana od zarania dziejów świata. W Indiach dynastię królewską zapoczątkował Minshu. Mówi się, że między nim a ojcem Sakjamuniego, królem Jobonem, panowało 84 210 królów.

W Chinach pierwszym władcą był Pan Gu. Powiadają, że między nim a cesarzem Mingiem, z dynastii Późniejszej Han, panowało 86 242 władców. W Japonii najpierw panowało siedem pokoleń bogów niebiańskich, a następnie pięć pokoleń bogów ziemskich. Pierwszym z bogów niebiańskich był Kunitokotachi, a ostatnimi, po siedmiu panowaniach, para Izanagi i Izanami, których rządy zakończyły epokę bogów niebiańskich.

Pierwszym bogiem ziemskim była Amaterasu Omikami, która obecnie jest naszym wielkim bóstwem. Po niej nastąpiło pięć panowań, aż do czasów Fukiaezu-no-mikoto. Wówczas zakończyła się epoka bogów ziemskich, która trwała przez dwanaście panowań. Po bogach nastała era stu cesarzy ludzi. Pierwszym z nich był cesarz Jinmu, czwarty syn Fukiaezu-no-mikoto. Od tamtego czasu do trzeciego roku ery Jokyu (1221) panowało osiemdziesięciu pięciu cesarzy. W tym okresie doszło do dwunastu zbrojnych buntów przeciwko władcy. Pierwszy z nich wydarzył się za panowania cesarza Suizeia, trzeciego syna cesarza Jinmu. Sto osiemdziesiąt tysięcy konnych wojowników przeprawiło się przez morze, by podbić nasze królestwo. Wiedli tu wojnę, lecz przegrali i wrócili tam, skąd przybyli.

Dziewiątym władcą po cesarzu Jinmu był cesarz Kaika, który przejął tron ​​od swego starszego brata, a następnie sprawował rządy w państwie. Czternastym władcą był cesarz Chuai. Po jego śmierci rządy objęła jego małżonka Jingu Kogo. Była ona pierwszą kobietą na tronie cesarskim. Ponieważ cesarz Chuai zginął z ręki cudzoziemców, powzięła ona zamiar podbicia Trzech Królestw Korei i uczynienia ich poddanymi swego kraju. W tym celu poprowadziła 180 tysięcy konnych wojowników do Hakaty na Kyushu, gdzie zgromadziła flotę. Była wówczas w ciąży. Gdy zbliżał się czas rozwiązania, w dziesiątym miesiącu zwróciła się do dziecka w swoim łonie tymi słowy : Jeśli jest ci pisane, by po urodzeniu zasiąść na tronie, wstrzymaj się z przyjściem na świat, dopóki ta wyprawa wojenna nie dobiegnie końca. - Dziecko usłuchało tych słów.

W roku 200 n.e. drugiego dnia dziesiątego miesiąca, Jingu Kogo podbiła Trzy Królestwa, a dwudziestego ósmego dnia jedenastego miesiąca tego samego roku powróciła do Hakaty. Piątego dnia kolejnego miesiąca urodził się jej syn. Zachowała doskonałe zdrowie i siły aż do siedemdziesiątego roku życia. Panowała przez siedemdziesiąt lat, zmarła mając lat sto. Jej syn wstąpił na tron ​​w wieku siedemdziesięciu lat i panował przez czterdzieści trzy lata. Był nim cesarz Ojin, znany dziś jako Wielki Bodhisattwa Hachiman.

Trzydziestym drugim władcą był cesarz Yomei (panował w latach 585–587). Drugi syn cesarza Yomei, książę Shotoku, oraz minister Mononobe Moriya poróżnili się w kwestii rozpowszechniania nauk Buddy w całym kraju, a spór ten ostatecznie przerodził się w wojnę. Moriya zginął. Następnie książę Shotoku wzniósł w Naniwa świątynię Shitennoji, zgodnie ze ślubowaniem złożonym w modlitwach o zwycięstwo. Shitennoji była pierwszą buddyjską świątynią w Japonii.

Księżniczka Takara panowała dwukrotnie, jako trzydziesta piąta władczyni Kogyoku i trzydziesta siódma władczyni Saimei (panująca w latach 655–661). Jako Saimei zabiła rywala następcy tronu, który miał ponoć zamiar odebrać oficjalnemu księciu koronnemu sukcesję.

Czterdziestym drugim władcą był cesarz Montoku. Człowiek niegodziwy, zabił swoich braci i ogłosił pierwszą erę o nazwie Taiho (701–703). Następnie, w okresie Tenpyo (757–765), cesarz Shomu, najstarszy syn Montoku, starł się w bitwie z księciem, swoim młodszym bratem.

Hojo Yoshitoki                                                                               Go-Toba

Jokyu Monogatari

                                                      Opowieść o latach Jokyu 1221

Strona cały czas w budowie...

Under Construction

© 2015 - 2025  |  All Rights Reserved | © Krzysztof Pietrek | Wszelkie prawa zastrzeżone

dannoura1185@op.pl

Opowieść o latach Jokyu - wybrane fragmenty

SPIS TREŚCI

Streszczenie i uwagi do tekstu

Księga 1

1. Tło kosmiczne i historyczne

2. Konflikt między rodami Taira i Minamoto

3. Koniec linii rodowej Yoritomo

4. Decyzja Go-Toby o ograniczeniu władzy Kamakury

5. Atak na Mitsusue

6. Dekret Go-Toby o odsunięciu od władzy Hōjō Yoshitokiego

7. Reakcja w Kamakurze

8. Planowanie kampanii przez Kamakurę

Księga 2

9. Rozpoczęcie kampanii przez Go-Tobę

10. Starcie z Tsukui Takashige

11. Przeprawa przez rzeki

12. Wieści o klęsce docierają do Go-Toby

13. Śmierć Taneyoshiego i Shigesady

14. Yasutoki w Rokuharze; Yoshitoki decyduje o losie buntowników

15. Wygnanie emerytowanych cesarzy

16. Wygnania i egzekucje

17. Noritsugu i Seitaka

Streszczenie 

Ród Yoritomo sprawujący władzę szoguna w Kamakurze wkrótce wygasł. Żaden z jego synów faktycznie nie rządził, obaj padli ofiarą zamachów, ostatni z nich, Sanetomo, w 1219 roku. Następnie przysyłano młodzieńców z wysokiej arystokracji z Kyoto, by pełnili jedynie funkcje reprezentacyjne.

Po Yoritomo rzeczywista władza w Kamakurze przeszła w ręce Hojo Tokimasy (1138–1215), ojca żony zmarłego szoguna Yoritomo, Masako (1157–1225). Tokimasa i jego następcy nosili tytuł Shikken. Drugi syn Tokimasy, Yoshitoki (1163–1224), współpracując z Masako, umocnił rządy Hojo w Kamakurze, ale sam myślał o władzy nad Japonią.

Księga 1

Yoshitoki nadal czerpał zyski z ziemi, którą emerytowany cesarz Go-Toba nadał Kamegiku, swojej ulubionej konkubinie. Go-Toba zażądał zakończenia tych praktyk. Gdy Yoshitoki odmawia, dwórka cesarza, Kyo-no-nii, namawia Jego Wysokość do ukarania go. Spór ten prowadzi do konfliktu Jokyu. Fujiwara no Hideyasu, któremu Go-Toba zlecił zaplanowanie ataku, zwraca się do potężnego wojownika z regionu Kanto, Miury Taneyoshiego, przebywającego wówczas w Kyoto. Taneyoshi, żywiący urazę do rodu Hojo, werbuje do współpracy swojego starszego brata, Yoshimurę.

Go-Toba najpierw gromadzi wojowników pod pretekstem ochrony buddyjskiej ceremonii. Wróżby oparte na zasadach yin-yang zapowiadają niepomyślny wynik, mimo to zapada decyzja o zabiciu Igi Mitsusue, krewnego Yoshitokiego, któremu powierzono ochronę stolicy. Sasaki Hirotsuna, kolejny krewny Mitsusuego, zaprasza go do swego domu, podejmuje gościem, a następnie przyłącza się do atakujących. Mitsusue podpala swój dom i ginie w walce. Przed śmiercią Mitsusue wysyła pilną wiadomość do Kamakury, podczas gdy Taneyoshi kieruje własne poselstwo do Yoshimury. Kamakura otrzymuje od Go-Toby dekret, Inzen, nakazujący śmierć Yoshitokiego. Masako zwołuje kluczowe osobistości, informuje je o sytuacji i żąda deklaracji lojalności. Wszyscy opowiadają się za Kamakurą. Miura Yoshimura odsyła posłańca Taneyoshiego bez odpowiedzi i nalega, by Yoshitoki aresztował wysłannika Go-Toby. Tak też się dzieje. Rada wojenna postanawia wysłać 190 tysięcy ludzi przeciwko Kyoto z trzech kierunków : Tokaido, Tosando i Hokurikudo. Yoshitoki wysyła Go-Tobie szyderczą odpowiedź.

Księga 2

Zaniepokojony Go-Toba również nakazuje podzielić siły dowodzone przez Hideyasu na trzy części. Przygotowuje się także do obrony Kyoto w rejonie Uji i Seta. Popełnia jednak błąd, rozpraszając armię liczącą 120 tysięcy konnych w celu obsadzenia licznych bram miasta i odrzuca rady, by przeprowadzić zdecydowany kontratak. Zabicie niejakiego Genbana Taro, który zbiegł z Kamakury, by dołączyć do Go-Toby, daje początek działaniom wojennym. Wielu żołnierzy po stronie Kyoto bierze klucz białych żurawi za białe sztandary Genji i ucieka bez walki. Mineya Saburo, Minamoto Kakeru i inni walczą dzielnie, lecz siły Kyoto ponoszą klęskę na wszystkich frontach. Go-Toba na krótko przenosi się u podnóża góry Hiei, po czym wraca do miasta. Obrońcy w Seta i Uji zostają pokonani. W szóstym miesiącu 1221 roku Go-Toba nakazuje odwrót Taneyoshiemu, który szykował się do decydującej bitwy. Taneyoshi, ogarnięty gniewem i rozpaczą, odbiera sobie życie. Następnego dnia Hojo Yasutoki (1183–1242), syn Yoshitokiego, dociera do Rokuhary i donosi o zwycięstwie. Yoshitoki nakazuje zesłanie trzech ówczesnych emerytowanych cesarzy Go-Tobę na wyspę Oki, Tsuchimikado (1195–1231, panował w latach 1198–1210) do prowincji Tosa na wyspie Shikoku, oraz Juntoku (1197–1242, panował w latach 1210–1221) na wyspę Sado. Go-Toba porzuca świecki świat, podobnie jak jego towarzysze niedoli na wygnaniu. Zesłaniu poddano również dwóch synów Go-Toby. Juntoku wymienia pełne żalu wiersze z wielkim arystokratą z rodu Fujiwara, Kujo Michiie. Arystokraci wszelkiego szczebla, którzy poparli Go-Tobę, zostają wysłani do Kamakury i zamordowani w drodze. Większość wojowników walczących po stronie Kyoto, wraz z synami, zostaje schwytana i zabita. Go-Takakura (1179–1223), który w rzeczywistości nigdy nie sprawował władzy, zapewnia ciągłość prerogatyw emerytowanego cesarza, a jego syn, Go-Horikawa (1212–1234, panował w latach 1221–1232) wstępuje na tron.

Uwagi do tekstu

Zachowały się cztery wersje Jokyuki. Pierwsza, Maeda-ke bon, wydaje się pochodzić nie wcześniej niż z 1274 roku. Druga, znana jako Rufubon, to wersja wydana przy użyciu ruchomych czcionek około 1600 roku. Trzecia, zatytułowana Jokyu no Ikusa Monogatari, Opowieść o wojnie Jokyu, zdaje się być szkicem tekstu do zaginionego dziś zwoju ilustrowanego. Wersje te nieco się od siebie różnią , lecz różnice te nie są zasadnicze. Czwarta z nich, będąca przedmiotem niniejszego tłumaczenia, to Jikyoji-bon. Ando Tameakira (1659–1716), badacz literatury japońskiej, sporządził jej odpis zimą 1689 roku na podstawie rękopisu znalezionego w księgarni w Koyto.

Tekst w wersji Jikyoji-bon różni się pod wieloma względami od pozostałych trzech i wykazuje cechy świadczące o jego starszym rodowodzie.