Wotywny miecz Tachi przechowywany w Nara, w świątyni Kasuga-Taisha
Epoka NARA 710 – 794. Wojna z plemionami Emishi.
Epokę Nara rozpoczyna przeniesienie dworu cesarskiego do zbudowanego od podstaw miasta Nara, pierwotnie Heijo Kyo. Początek epoki Nara był początkiem potęgi Fujiwarów, którzy zastąpili rodzinę Soga. Dzięki intrygom i skutecznej polityce zdominowali cesarską administrację i ród władcy. Umiejętne kojarzenie małżeństw spowodowało, że od roku 806 do roku 1158, do schyłku epoki Heian, niemal wszystkich kolejnych cesarzy rodziły matki z rodu Fujiwara.
Do uzyskania pełnej władzy Yamato musiało podbić północno wschodnią część wyspy Honshu, zamieszkałą przez niepokorne wojownicze plemiona Emishi uważane przez Japończyków za barbarzyńców, zacofany relikt hord epoki Jomon. Większość z nich stawiła zdecydowany opór próbom narzucenia obcej władzy. W 773 roku rozpoczęła się wojna o równinę Kanto. Cesarska armia liczyła 20 tys. pieszych wojowników. Wojska Emishi, składające się z konnych oddziałów wyśmienitych łuczników, stosowały taktykę uderz i uciekaj. Ciężko zbrojna piechota cesarskich wojsk była bezradna wobec szybkiego i mobilnego przeciwnika. W 794 roku doszło do rozłamu wśród plemiennych przywódców, część z nich przeszła na stronę Yamato i pomogła złamać opór pozostałych. Lokalne potyczki wygasły w 811 roku. Fakt, że wojna trwała 38 lat, świadczy o skuteczności taktyki Emishi i ich bitności.
Miecz
Wojna z Emishi spowodowała zmianę taktyki i sposobu walki. Japończycy dostrzegli jak skuteczne są oddziały konnicy. Konny wojownik potrzebował jednak zmiany uzbrojenia. Skuteczność prostego, krótkiego miecza w walce z siodła była słaba. Japończycy zrozumieli, że muszą zmodernizować dotychczasowy styl ostrza do nowych potrzeb. Nadszedł czas konnicy i długiego miecza Tachi.
Schyłek JOKOTO, nadchodzi czas miecza KOTO
Epoka Nara 710-794 , wojna z plemionami Emishi
Epoka ASUKA, rozkwit państwa Yamato 538-710.
W ciągu V i VI wieku dwór cesarski stał się centralnym ośrodkiem władzy i stopniowo rozszerzył ją niemal na cały kraj, nawiązał stosunki dyplomatyczne z królestwami Chin i Korei. Rody Soga, Nakatomi i Mononobe, skupione wokół cesarza, tworzyły arystokrację dworską, która z czasem coraz bardziej zaczęła wpływać na politykę władcy. Rody mieszkające w prowincjach były arystokracją niższej kategorii bez prawa wstępu na cesarski dwór.
Klan Soga
Początek rozkwitu politycznej pozycji klanu Soga datuje się na czas panowania cesarza Senki (536-539 n.e.). Jego poprzednicy zarówno rządzili, jak i panowali. W 536 roku cesarz Senka powierzył sprawy rządzenia państwem Yamato ówczesnej głowie rodu Soga, Inamemu (506-570), ustanawiając go Wielkim Ministrem, pierwszym ministrem jego administracji. Rodzinie Soga nadano ważne, dziedziczne stanowiska kwatermistrza i skarbnika, zarządców majątku cesarskiego dworu i państwa. Iname stał się patronem emigrantów z kontynentu przynoszących nowości rzemiosła, techniki i rolnictwa od bardziej rozwiniętych cywilizacyjnie zamorskich sąsiadów. Był prawdopodobnie pierwszym politykiem, który dostrzegł jak skutecznym narzędziem dla rozszerzania i umacniania władzy może być religia. Mając szerokie kontakty z Koreańczykami i Chińczykami musiał poznać mechanizmy rządów na kontynentalnych dworach i dominujący wpływ buddyzmu na umacnianie władzy, kontrolę świeckich instytucji i zwykłych ludzi. Oczywiście bez odpowiedzi pozostaje pytanie czy wprowadzanie nowej wiary miało dla Sogi Inamego głęboko religijne podłoże, czy miało być jedynie narzędziem do rozszerzania i umacniania władzy cesarskiej administracji i jego własnej pozycji. Niezależnie od powodów intensywnie wspierał szerzenie buddyzmu.
Klan Nakatomi, przodkowie rodu Fujiwara
Od wieków klan Nakatomi był odpowiedzialny za świątynie i instytucje religii Shinto, za przeprowadzanie oficjalnych shintoistycznych ceremonii i obrzędów. Około 550 roku Soga Iname rozpoczął politykę wprowadzania religii buddyjskiej. Stało się to osią ostrego konfliktu, który spowodował turbulencje w cesarskiej administracji. Klany Nakatomi i Mononobe były zdecydowanie przeciwne nowej religii.
Walka pomiędzy nimi zaostrzała się, konflikt na dworze wszedł w krytyczną fazę. Nakatomi Kamatari zmienił politykę, stał się stronnikiem buddyzmu. W 645 roku wsparł księcia Naka no Oe, przyszłego cesarza Tenji, w obaleniu rządzącego dworem rodu Soga. Po objęciu imperialnego tronu w 661 roku Tenji obdarzył Kamatariego najwyższą wówczas rangą dworską Taishokukan i nadał jego rodzinie nowe nazwisko Fujiwara.
SAMURAJE, jako klasa społeczna, pojawili się na przełomie VII i VIII wieku. Samuraj, od słowa Samurau, służyć panu, pierwotnie był członkiem wojskowej świty najwyższych dostojników, także członkiem gwardii cesarskiej - Gosho Zamurai. W walce nie mógł odczuwać lęku przed śmiercią, nie mógł kapitulować, było to niehonorowe. Musiał być wierny i bezwzględnie podporządkowany swemu panu. Udział samurajów w populacji kraju wynosił około 10%.
W 702 roku opublikowano kodeks Taiho uznający absolutną centralną władzę cesarza i oddający mu we władanie ziemie należące do poszczególnych rodów. Miało to osłabić silne klany, umocnić władzę dworu cesarskiego i zapewnić mu stały dopływ finansów. Ugruntował się podział arystokracji na elitę rodów skupionych wokół cesarza i zamieszkujące w prowincjach klany rozwijające się wokół własnych majątków rozrzuconych po całym kraju, arystokrację niższej kategorii w większości bez prawa wstępu na cesarski dwór.
Bogate rody feudalnej arystokracji zaczęły tworzyć własne oddziały zbrojne dla obrony majątków. Obok cesarskiej armii rosły nowe lokalne siły wojskowe. Obszary wschodniej i północnej Japonii, szczególnie na nizinie Kanto, były często widownią krwawych rebelii przeciw władzy cesarskiej i lokalnych, sąsiedzkich wojen o poszerzenie własnych dominiów.
Miecz
Już w V wieku powszechnie kuto w Japonii stalowe miecze zwane Chokuto, były to proste głownie z jedną krawędzią tnącą, ostrze miało długość 60 do 70 cm. W VI wieku po raz pierwszy pojawiła się typowa dla japońskich mieczy metoda hartowania stali i własny styl projektowania opraw. Japoński miecz opisuje powiedzenie : Orenai, Magarani, Yoku Kireru - Nie powinien się łamać, nie powinien się zginać, powinien dobrze ciąć. Chińskie głownie takich cech nie miały. Japońscy kowale musieli wypracować nowe metody kucia miecza.
Kształt ostrza nadal był pod silnym wpływem kontynentu. Taktykę walki, wzorem chińskiej, oparto na bezpośrednim ataku oddziałów piechoty z włóczniami i tarczami, wspieranym przez łuczników.
Historia miecza zaczyna się w III wieku ne. Według starych zapisów pierwsze żelazne miecze trafiły do Japonii z Chin w 239 roku ne, były to proste obusieczne głownie. Przysłano je jako prezent dla mitycznej królowej Himiko. Od tego wydarzenia zaczął rozwijać się import mieczy z Chin. Wkrótce Japończycy zaczęli je kopiować i produkować własne miecze.
Epoka KOFUN 250 - 538 Początek państwa YAMATO
Autonomiczne klany rodzinne Uji, tworzące klasę bogatej arystokracji rodowej, samodzielnie rządzą na swoich ziemiach. Historia japońskiego państwa rozpoczęła się z chwilą powstania federacji plemiennej zdominowanej przez silny klan Yamato. Część historyków uważa, że cesarz Sujin, pierwszy potwierdzony cesarz Japonii, pochodził właśnie z tego klanu. W IV wieku klan Yamato stopniowo zaczął rozszerzać władzę. Metodą działania Yamato było przyłączanie sąsiednich społeczności drogą dyplomatyczną i groźbami, oraz włączanie ich przywódców do hierarchii centralnej władzy państwa Yamato. Pod koniec V wieku Yamato kontrolowało większą część wyspy Honshu i północną część Kyushu. Południowy skrawek Kyushu zamieszkiwały ludy Hayato (dosł. Ludzie Sokoły) i Kumaso (dosł. Atak Niedźwiedzia), które stosunkowo szybko zostaną zasymilowane do Yamato. Północ Honshu zamieszkiwały wojownicze plemiona Emishi, których asymilacja miała przyniesieść sporo problemów.
© 2015 - 2025 | All Rights Reserved | © Krzysztof Pietrek | Wszelkie prawa zastrzeżone
dannoura1185@op.pl